07122016 // zo flans-je een kransje


De video van vorige blog vond ik zo leuk om te maken dat ik het nog eens probeerde. Verre van professioneel, maar dat maakt het juist leuk (dat zeg ik natuurlijk om mezelf te troosten). Best spannend, met mijzelf in een glansrijke bijrol. Ik heb me verwonderd over hoe ik mijn handen houd, ha ha! Het gaat natuurlijk om de krans. En voor het proberen. Ik zag ooit eens filmpjes van kinfolk en daar kan je zo heerlijk bij wegzwijmelen. Bij deze dan ook de onversnelde versie van 'creatief met eucalyptus, deel I'. 

Ik kocht een bos eucalyptus met en zonder bes. En een paar bessentakken. Verder gebruikte ik een oude schaar, dun en soepel ijzerdraad en een mesje (alhoewel afbreken makkelijker gaat). De krans bond ik aan een oude schoolhoepel die ik niet helemaal vulde; dan wordt het luchtiger en strakker. Zo kan ik hem ook beter op de schouw boven de kachel zetten, zonder een spijkertje te gebruiken. Maak je de krans helemaal vol, dan is de kans groot dat hij niet blijft staan op het smalle randje. 

Verder is het een kwestie van proberen hoe je de krans maakt. Daar waar de takken beginnen, heb ik wat extra takjes met besjes geprikt, zodat je de dikke takken niet ziet. Het ijzerdraad bind ik alleen aan het begin en einde stevig vast. Bij het omwikkelen let ik erop dat het draad verdwijnt achter de blaadjes. 

En waar een deel I is, volgt natuurlijk deel II. Maar daarop laat ik je nog fijn even wachten. Yay!

02122016 / workshop inspiratie: wonen met de seizoenen








'Hoe doe je dat toch?' vroeg iemand me onlangs. 'Jullie hebben vast een leukere kringloop.' 
Welnee. Wat dan wel?  
'Wij kunnen het thuis niet anders zetten, dan dat het u staat,' zei iemand, toen ik voor de zoveelste keer de boel verschoven had hier. Is dat zo? 

Ik geef woensdagavond 14 december een workshop 'inspiratie: wonen met de seizoenen'. Hoe creëer je sfeervolle stillevens, zonder (al teveel) geld uit te geven? Hoe richt je een ruimte anders in? Waar let je op als je de boel veranderen gaat? Wat is je stijl? Grote vragen... Het begint heel klein. En dat gaan we deze avond doen: Kijken met andere ogen naar je huis, de plek waar je de dag begint en eindigt. We gaan aan de slag met onder andere moodboards en een heleboel kringloopspul, zodat je aan het einde van de avond vol inspiratie naar huis holt om diezelfde avond nog de woonkamer te verbouwen. 
Dat laatste is natuurlijk een grapje, maar je krijgt ongetwijfeld inspiratie en een fijne avond. Met veel lekkers. En cadeautjes mee naar huis als uitgangspunt voor je woeste en minder woeste plannen.

* 14 december 2016, 19.45 - 22.00 uur
* €17,50 per persoon incl. materiaal, hapje & drankje
* Doetinchem (adres per mail)
* minstens 5 personen
* opgeven tot en met uiterlijk maandag 12 december (vermeld naam en telefoonnummer) bij mevrouwwispeltuut@gmail.com

Waarom deze workshop?
Zoals ik de vorige blog - honderd jaar geleden - al zei; ik houd van mooie plaatjes. Niet dat ik hier een huishouden heb wat zo uit een tijdschrift komt rollen, maar ik houd er wel van; oogstrelende taferelen en met name het bezig zijn met het creëren daarvan. En waar ik in de zomer de neiging heb om mooie planten voor in de potten buiten te kopen of aardbeien te oogsten, heb ik op koude en donkere dagen meer zin om hier binnen wat gezelligheid te scheppen. Iets waar ik dagelijks mee bezig ben.

Ik vroeg me onlangs af wát nou die gezelligheid maakt; neem de mok met warme chocolademelk en iets eetbaars met speculaaskruiden. Waarom smaakt dat op koude dagen beter dan met 40 graden Celcius? Omdat het past in het plaatje? Nee toch? In de zomer wil je fris fruit. Luchtige maaltijden. Er zal wel een psychologische of biologisch-wetenschappelijke verklaring voor zijn.

Bij de winter - en niet alleen met de kerst - horen kaarsen, groene takken en een warme oranje gloed van de laaghangende zon of de haard. Omdat het buiten koud of nat en snel donker is, maken we het binnen behaaglijk en kruipen we bij elkaar. Tegenwoordig hoor en zie je steeds meer over samen eten - uiteraard überverantwoorde maaltijden - al dan niet in de decembermaand. De feestdagen lenen zich vanwege de vrije dagen voor ontmoeting en gezelligheid, maar dat hoeft helemaal niet. Misschien een goed idee om de boel wat meer uit te smeren over het hele jaar. Zo heb ik zelf een etentje gepland met de vrienden en nog één met de buren in de maand januari.
Uiteraard gaat het om het samenzijn, maar voor mij een leuke aanleiding om het huis en vooral de tafel gezellig aan te kleden voor de gasten. Zo geef je iemand een speciaal en welkom gevoel. En het ziet er gewoon mooi, uitnodigend en gezellig uit. Het is prettig om met je gezelschap te tafelen; in andere culturen is dat veel gewoner en ik denk dat het helemaal niet verkeerd is om ook wat gastvrijer te zijn in ons kikkerlandje. Maaltijden geven makkelijk iets gezelligs en het is vrij ongedwongen. Je bent lekker aan het eten en kletst ondertussen met elkaar.

Maar goed. Die gedekte tafel dus. Ik heb weer een nieuwe kringloopwinkel in de stad ontdekt, die nog heel laag geprijsd is en daar heb ik mijn verzameling voor de komende etentjes compleet gemaakt. De rest komt ook bij kringloopwinkels vandaan; kaarsenstandaards en de kaarsen zelf, het servies...  En wat uit het bos. Zo simpel kan het zijn.

Ik hoop met mijn workshop nieuwe ideeën te geven. Maar wel haalbaar. We leven nou eenmaal niet in een tijdschrift of reclamefolder. En dat hoeft ook niet. Juist niet. Het is dan ook geen lesje 'jezelf beter voordoen dan je bent' ofzo. De workshop is niet alleen bedoeld voor jezelf, maar juist ook om met anderen te delen. Niet het 'perfecte plaatje uit het maakbare leven', maar een gouden randje aan het allerdaagse. Dat je anders kijkt naar je eigen plek. Het kan zomaar helpen ook anders naar je omgeving of bepaalde situaties te kijken. Dat is waar we (allemaal) naar op zoek gaan. Kom je ook?

ps. woensdag 11 januari 2017 hoop ik een workshop weven te geven, nadere info volgt nog





15112016 // bende, bende, bende











"Is ze nou helemaal gek geworden?" De immer-gelikte plaatjes van Mevrouw Wispeltuut zijn niet meer. Tenminste, niet vandaag. De plaatjes zijn van vorige week, maar ineens had ik een innerlijke drang om een een gezellig hier-wordt-geleefd-reportage te maken. 
Laat ik deze foto's zien aan iemand, zegt ze bij de eerste foto's; "Het lijkt wel uit een tijdschrift." Dat was niet de bedoeling. Juist niet... 

Ík heb het in ieder geval nog nooit gezien. Of het moeten de quasi-nonchalant weggeworpen pumps zijn op het matchende vloerkleedje. Een zorgvuldig schots-en-scheef stapeltje boeken naast een peperdure designstoel. Je kent het wel. Ik volg iemand op instagram die dan een foto plaatst van zoete kindertjes die een boekje lezen - let wel: drie kinderen uit één prentenboek in volledig harmonieuze harmonie - en dan ligt daar in die enorme en steriele kamer ineens een knuffel. Schijnbaar verloren door de jongste. Ach welnee. Die kinderen slikken behangerslijm en daarom zitten ze zo keurig. Moeder is wel een kwartier bezig geweest met het schikken van de kinderen, het beddengoed en die knuffel.

Zie je het dan niet? Het zijn heerlijke plaatjes, maar zo niet waar. En toch zo fijn om naar te kijken. Om even bij weg te dromen. Je zal het altijd maar zo mooi hebben. En soms doe ik dan hier heel erg mijn best om het mooi te maken. Maar altijd mooi is het hier niet, dus dan geniet ik van de plaatjes en leef ik in het echte leven in een huis waar altijd wel wat te doen is. 
Want hier staat de droogmolen al een maand in de kou. De hoes ligt te vergaan op het loungeset onder het keukenraam. De box heeft manlief net na een week toch maar in de schuur gezet; hij stond al haast een week hier opgeklapt te wachten tot het zou gebeuren. 
De ramen zijn beplakt met een slinger van bekladde en verknipte IKEA-catalogussen en wat pagina's uit vt-wonen. De tafel staat hier - behalve tijdens de maaltijden - chronisch vol met een doos vol potloden en stiften, tape en puntenslijpsel, een paar plakboeken, tijdschriften, een glazen pot met zelfgemaakte vlaggetjes en speelgoed. Uiteraard gaat er hier elke dag een beker om, het liefst nadat ik heb gedweild. 
Er ligt hier van alles op de grond. Het halve bos in de gang om te beginnen. Proppen papier. Kruimels, soms halve maaltijden. As uit de kachel. Schoenen. Knuffels. En zo voorts.

En alles wat bewaard of veilig gesteld of tentoongesteld moet worden, staat op de piano, de werktafel in de keuken. Alles wat nog even opgeruimd moet worden leg ik in der haast op de kast. 
In het kozijn van de keuken liggen de door Eden-half-aangevreten tomaten (ze gebruikt het keukentrapje om alles op het aanrecht te kunnen pakken...) Er ligt een zak vol plastic. naast de vaat en jawel - daar ligt mijn quasi-nonchalant neergesmeten knuffel. Geen idee hoe die daar komt, eerlijk gezegd. Zo gaat dat. 

Zo. Heeft u zich een beetje kunnen verlekkeren over de bende hier? Fijn hè? Onlangs spraken we op de koffiemorgen op de basisschool hier met moeders over hoe we onze pubers nou het beste konden helpen in hun turbulente levensjaren. Conclusie 1: Dat begint al in de kinderjaren. Conclusie 2: Dat begint thuis. Heel onbewust. "Kinderen onthouden niet de vuile was. Wel de sfeer." 
Lev wreef dat pas onder mijn neus door bij vrienden te verkondigen dat het bij ons thuis ook altijd vies was. Ik citeer "bende, bende, bende..." Zo loop ik hier maar wat vaak foeterend rond. Zo leg ik de nadruk op de rommel, terwijl er ook fijn gespeeld wordt. En terwijl ik tijdens mijn creatieve buien of het koken net zo snel een 'bende' maak.
Ach ja, laat het eens gebeuren. Verontschuldig je niet voor de 'rommel'. Natuurlijk moet het niet zo zijn dat je tot je enkels in de appelschillen staat en Zaza ze op zit te knagen. Maar voor het zover is... Je gaat toch niet de hele dag achter je kinderen aan de kruimels en snippers opzuigen? 
Op diezelfde koffiemorgen was het fijn te concluderen dat het niet altijd perfect mág zijn. Stel je voor. Je leert je kinderen dan dat je altijd alles op orde hebt. Alles weet. Alles kan. Altijd alles onder controle moet hebben. En dan zitten ze op hun achttiende al met een burn-out. Conclusie 3: Glimmende huizen en stijlvol gestylde stillevens zijn voor op de plaatjes. Zodat je ervan kunt genieten op de bank. Met één bil op een prentenboek en je tenen knisperend tussen een verzameling uitgeknipte en nietszeggende plaatjes van je dochter van drie.

04112016 // verjaardag






Vandaag mocht ik een bijzonder verjaardagsfeest fotograferen. Andressa was het stalende middelpunt. Ze genoot zichtbaar van de aandacht, het getut en misschien nog wel het meest van hoe anderen zich opdoften voor haar. 
Ik ben na afloop vooral geraakt door de liefde van alle mensen daar. Zo hartelijk en behulpzaam en blij... het voelde zo goed en warm! Lieve mensen, bedankt dat ik mocht 'inbreken' in jullie gezin om dit vast te leggen en nog heel veel jaren in goede gezondheid en met Gods zegen!

Ps. Sorry. Scrol nog maar even verder; het zijn in totaal 44 foto's van de 290. Ik kon niet kiezen. Het is zo anders fotograferen dan een shoot. Je glipt overal tussendoor en probeert ongemerkt alle mooie momenten te vangen; heerlijk om te doen. Verslavend ook... who's next?